Tribute To Bob Marley
Netwerking
Dank zij die brief van de politie kreeg ik onmiddellijk een appartementje in een sociaal woningcomplex op Linkeroever, en heb toen stiekem mijn verhuis gedaan met het autootje van een vriendin, op dié momenten dat ik hoopte dat de bende op school zou zitten. Ik heb toen twee jaar lang elke nacht nachtmerries gehad. Slachtofferhulp bestond toen nog niet, blijkbaar. Ondertussen had ik mijn apparatuur laten repareren en was de Rainbow Arch Studio terug opgesteld in mijn klein appartement in een sociaal woningcomplex dat door de buitenwereld bestempeld werd als ghetto. Zat ik als onderdrukte rasta toch nog op mijn plaats. In het begin was de aanvaarding door de bewoners ver te zoeken. Toen men na een tijdje doorhad dat ik een vriendelijke "artiest" was, en geen criminele drugdealer, werd mijn uiterlijk al meer en meer getolereerd. Na het verwerken van mijn trauma's kwam ik in contact met een groepje jonge muzikanten uit de omgeving van Kontich. We begonnen met "King Flashman Band II". Met die getalenteerde muzikanten kregen we vrij vlug een aantal optredens en na enkele opmerkelijke gigs waren ook de festivals geïnteresseerd. Maar toen lekte uit dat een aantal muzikanten doelbewust de zomerfestival aanbiedingen tegenhielden omdat hun "Club Med" vakanties al lang geboekt waren. Terwijl de zomerfestivals voor mij een belangrijk doel op zich waren, het was mijn manier om vakantie te nemen en ook eens ergens tof te komen (werkvakantie). Toen ik protesteerde werd ik uit de groep verwijderd. Ik zocht toen verder naar andere mogelijkheden. Ondertussen kon ik een budget krijgen voor een artistieke interventie op de "Konijnenwei" waar een driedaags cultureel festival zou plaatsvinden met op de laatste dag allemaal reggae. Vandaaruit zocht ik toenadering bij de pas opgerichtte vzw: "European Reggae Foundation". Ik werd er blijkbaar niet voor vol aanzien en ik werd al langer hoe onhandelbaarder en militanter door het ophopen van al die frustraties. Ondertussen ontstond er een joint venture met de Nederlandse Ras Fire & The Righteous Rockers, ook gedurende een half jaar ongeveer. Op dat moment kwam ik in contact met Berhane Gebre Selassie, een priester/schilder van de Ethiopisch orthodoxe kerk tijdens zijn workshops in het Museum voor Midden Afrika in Tervuren. Het klikte tussen ons en ik ging zo vaak ik kon schilderen, bezorgde hem materialen, deed mee aan workshops en was tolk bij rondleidingen met ambassadeurs en hoogwaardigheidsbekleders. Ik droeg een echte (originele) Tabot in een processie na een workshop. En ik bracht groepen reggae en rasta adepten naar de op dat moment zeer succesvol lopende Aethiopia tentoonstelling. Werd er kind aan huis. Was nog nooit zo respectvol behandeld, zelfs niet door reggae- en rasta collega's! Het personeel noemde het "Jouw tentoonstelling" en de directeur kwam al eens een praatje maken. En toen had ik onze ouwe Fiat 126 compleet op gereden om overal bij te kunnen zijn. Het had niet mogen baten. Berhane ging naar de States op uitnodiging en Ras Fire zijn eigen weg. Samen met mijn vriendin en wat kameraden van vroeger begonnen we dan maar reggae parties te organiseren met een sound system gebouwd rond een overschot studio materiaal dat eigenlijk te groot was geworden voor mijn appartement, en waarmee we uiteindelijk in de Stedelijke Feestzaal op Linkeroever een bijna vaste stek vonden, dat was handig want we hadden geen vervoer en de zaal lag vlakbij, we verhuisden de installatie, lichten en tentoonstelling (affiches en zo) met GB winkelwagentjes! Maar we kregen bezoek van de politie voor het illegaal aanplakken van affiches. We moesten ze allemaal gaan verwijderen! Op zondagmorgen na een party zijn we in een straal van 20 km alle affiches gaan verwijderen met plantenspuit en krabbers. Maar één affiche lieten we hangen en daarvoor moest ik, als verantwoordelijke uitgever, voorkomen voor de correctionele rechtbank van Dendermonde. Op dat moment schreef ik recenties in het reggae magazine Rockers en de hoofdrectuer Matty Haazen, tevens advocaat (onroerende goederen) schreef een "verweer" dat ik moest opsturen. Maar ik was het niet eens met zijn formulering, I smelled a rat. En ja hoor toen ik voorkwam was het verdikt: "Maximale geldboete wegens het leugenachtige karakter van uw verweer: 40.000 Bfr".
Rastafari University of Zion (RUZ)
Auto kapot, evenementen verbannen...en ik werkte ondertussen steeds maar voort met mijn homestudio "Rainbow Arch Studio". Rond die periode kwam er op mirakuleuze wijze meer en meer didactisch materiaal rond rastafari vrij. Zo kon ik van Jah Shakespear (Karel Michiels) de Kebre Negast en Selected Speeches copiëren, daarop stond geen copywrite, ook het Boek Henoch, geschriften van Mortimer Planner en andere kleine lichten kwamen aan de oppervlakte. Dit in combinatie met gesprekken met een delegatie van de Ethiopian World Federation en mijn activiteiten op de Aethiopa tentoonstelling leidden tot "The Seven Scrolls of the Rastafari University of Zion" (RUZ). Die werden on line geplaatst door "Reggae Vibes Radio" één van de eerste professionele reggae related web sites in de buurt (RUZ: Maastricht 1998-1999). Ondertussen kreeg ik in de Rainbow Arch Studio ook bezoekers, jonge discipelen die via RUZ's postbus of via onze parties geïnspireerd waren geraakt door het rastafari gedachtengoed. Ze kwamen bij mij invoicen (Watchman, Lord & Snail) of stuurden demo's (Jahfree Amos, Ras Cloud) die ik dan selecteerde en op CDR remasterde en kaften bij verzon. Het leek allemaal professioneel maar er was geen netwerking en distributie was niet haalbaar omdat we nog steeds niet als vol aanzien werden. Karel Michiels (dé Belgische reggae kenner bij uitstek) die bij zijn bezoek in de studio dacht nieuwe Jamaikaanse releases te horen, terwijl het eigen werk was, stimuleerde me om internationaal te gaan lobbyen met mijn demo's. Zowel ARIWA (Mad Professor) als Tuff Gong (Ziggy Marley) waren zéér geïnteresseerd in mijn muziek, maar steeds bleken ze van mij te verwachten de studio te huren en mijn muziek in eigen beheer uit te brengen. Ik had dus een platenfirma nodig met een budget en distributie om er iets van te bakken, en ik was daar al veel te oud voor... Ik liep er zó van te balen dat ik mijn complete Rainbow Arch Studio heb weggegeven aan mijn vriendin haar halfbroer: Jaojoby, king of Salegy (dansmuziek van Madagascar).
The Life of Bob Marley in 12 stations
Vanaf 1999 had ik zodoende tijd vrij en ben vrijwilliger geworden in de wijk waar ik door mijn ongeluk terecht was gekomen. Ondertussen kwamen er nieuwe statuten voor kunstenaars waardoor ik, als werkloze, toch nog, via de kleine vergoedingsregeling, tentoonstellingen kon organiseren. Voordien was dat onmogelijk om als werkloze ten toon stellen want dan werd dat gezien als commerciële activiteit en verloor je onmiddellijk je uitkering, als je gepakt werd bij controle.
Zo stelde ik samen met een collega rastafari beeldend kunstenaar (Sista Chanta)ten toon in culturele centra, bibliotheken, en kleinere galerijen (2000 - 2002), tot op het moment dat ik het veel te druk kreeg met mijn buurtwerk en een deal met de Stedelijke Bibliotheken van Antwerpen niet door ging wegens herstructurering en geknipte budgetten. Rond die zelfde periode kwam Marc Schepers van vzw Ruimte Morguen enkele sociaal artistieke projecten doen in de wijk en tegelijkertijd had ik van het dienstencentrum Ter Welen (OCMW) drie leegstaande lokalen in gebruik gekregen voor onze buurtvereniging, om een atelier voor bewoners in onder te brengen en als stockageruimte voor het materiaal voor onze verenigingsactiviteiten. Ik schilderde daar zelf enkele grote opdrachten voor oa Reggae Geel (gestolen) en later CC De Werft.
Continue with Projects In The New Millenium »
